Przejdź do głównej zawartości
Polski

Zasób pokoi: typy, pokoje i statusy sprzątania

Po coWprowadzić zasób pokoi we właściwej kolejności — najpierw typy, potem pokoje wewnątrz nich — żeby stawki, ceny i kanały sprzedaży od razu weszły na swoje miejsce.
Dla kogoNowemu hotelowi przy pierwszej konfiguracji; właścicielowi-operatorowi bez specjalisty IT.
Co uzyskaszTypy pokoi z fizycznymi pokojami wewnątrz, jasny obraz tego, czym są warianty obsady i gdzie wybiera się je w rezerwacji, oraz zasób, który Planner pokazuje wiersz po wierszu.
OgraniczeniaStatusy sprzątania nie są nigdzie wyświetlane i nie da się nimi zarządzać — HotelsCalendar nie ma osobnego obiegu sprzątania; po wymeldowaniu pokój zwalnia się od razu.

Zasób pokoi to to, co sprzedajesz: typy pokoi i konkretne pokoje wewnątrz nich. Kolejność wprowadzania jest prosta: najpierw typy, potem fizyczne pokoje wewnątrz nich.

Struktura ma trzy warstwy: typ pokoju grupuje podobne pokoje, wariant obsady opisuje skład gości, a fizyczny pokój to konkretne drzwi. Poniżej — jak te warstwy działają, kroki na ekranie „Pokoje” i jedna uczciwa granica: co dzieje się ze statusami sprzątania.

W zasobie są dwa poziomy. Typ pokoju to to, co gość wybiera przy rezerwacji i co Planner pokazuje jako „Pokój jednoosobowy” albo „Apartament”: to do typów przypinają się stawki i ceny, i z nimi mapują się kanały przy podłączaniu. Fizyczny pokój to konkretny pokój, „102”: przy zameldowaniu gość dostaje go, a nie abstrakcyjny typ.

Typ pokoju to też wizytówka: to, co zapisano w typie — liczbę miejsc, konfigurację łóżek, powierzchnię, udogodnienia i zdjęcia — gość widzi w karcie pokoju przy rezerwacji na Twojej stronie. W małym hotelu typów jest zwykle od dwóch do czterech, a pokoi wewnątrz nich — wyraźnie więcej.

Rezerwację zakłada się na typ pokoju, a konkretny pokój przydziela się z góry — z komórki Plannera albo kreatora rezerwacji. Można też później: konkretny pokój przydziela się szybką akcją „Przypisz pokój” na panelu.

Prosta próba kontrolna: jeśli jednostka zasobu ma cenę w stawce — to typ pokoju; jeśli melduje się w niej gość — to fizyczny pokój.

Sekcja w menu po lewej nazywa się „Pokoje”, a na ekranie widać listę typów pokoi: zasób prowadzi się od typów w dół.

  1. Otwórz „Pokoje” w menu po lewej — to ekran z typami pokoi.
  2. Utwórz typ na każdy rodzaj pokoju — na przykład „Standard” i „Apartament”.
  3. Opisz typ tak, jak zobaczy go gość na stronie: liczba miejsc, konfiguracja łóżek, powierzchnia, udogodnienia, zdjęcia.

Nie staraj się opisać całego zasobu za jednym razem: zacznij od typów, które będziesz sprzedawać w pierwszej kolejności — dla nich w następnym kroku uruchomienia powstają stawki i ceny.

Rezultat: typy pokoi utworzone. Do nich przypną się stawki i ceny, według nich zmapują się kanały przy podłączaniu, a gość widzi je na stronie pokoju przy rezerwacji.

Ten sam pokój można sprzedawać przy różnym składzie gości: „2 osoby dorosłe”, „2 osoby dorosłe + 1 dziecko” i tak dalej. Takie układy nazywa się wariantami obsady (ang. occupancy variants). Każdy typ ma wariant bazowy — jego cena jest ceną bazową; dla pozostałych ustala się dopłatę albo zniżkę.

Wariant wybiera się w rezerwacji, a nie na ekranie zasobu: w formularzu tworzenia to pole „Opcja” — na przykład „1 dorosły”, a na karcie rezerwacji skład gości widać obok pokoju — na przykład „2 dorosłych”. Cenę liczy się dla połączenia „stawka × typ pokoju × wariant obsady × data”, więc wariant jest częścią ceny, a nie tylko podpisem.

Gość ma z wariantami do czynienia tak samo: na stronie pokoju warianty pokazują się z dopłatą do ceny bazowej.

Dowiedz się więcej → Stawki: jak są zbudowane — wariant bazowy, dopłaty i zniżki.

  1. Wewnątrz każdego typu dodaj fizyczne pokoje — same pomieszczenia: „101”, „102”, „103” i dalej.
  2. Numer pokoju jest unikalny w całym hotelu — po nim gość i recepcja trafiają do tych samych drzwi.

Na przykład: typ „Standard” — osiem pokoi, „Apartament” — trzy. Ile pokoi wprowadzisz do typu — taka jest pojemność typu do sprzedaży.

Jeśli zasób powstaje przez migrację z innego systemu, pokoje tworzy się według liczby — pod technicznymi nazwami. Po migracji przemianuj je na prawdziwe numery pokoi i zweryfikuj zasób ze starym systemem. Więcej — Migracja z innego systemu: co się przenosi.

Rezultat: każdy typ ma prawdziwe pokoje — a Planner da każdemu własny wiersz.

Pokój ma wewnętrzny status sprzątania i po wymeldowaniu przełącza się automatycznie. W interfejsie te statusy jednak nigdzie się nie wyświetlają — ani w Plannerze, ani na ekranie „Pokoje”, ani na panelu — i nie da się nimi zarządzać z interfejsu. Plakietka „do sprzątania” po wymeldowaniu nie pojawia się: pokój zwalnia się od razu i od razu jest dostępny dla nowej rezerwacji.

Osobnego obiegu sprzątania — kolejek zadań dla pokojówek — w HotelsCalendar nie ma. Jeśli u Ciebie sprzątanie prowadzi się według statusów pokoi, ten proces na razie żyje poza systemem: system pokazuje, który pokój jest zajęty, a który już wolny, a gotowość pokoju po sprzątaniu odnotowujesz we własnym zakresie.

Granica dotyczy tylko sprzątania: zajętość pokoi, blokady i dostępność w systemie są i działają.

Zasób żyje w Plannerze wiersz po wierszu: wiersz to fizyczny pokój, a wiersze są pogrupowane według typów. Rezerwacja zajmuje swój zakres dat w wierszu swojego pokoju, więc widać nie tylko, ile sprzedano w danym typie, ale też który konkretnie pokój czym jest zajęty. Pytanie „co dzieje się z pokojem 102 w potrzebnych datach” rozwiązuje się wprost na siatce, bez listy rezerwacji.

Kliknięcie wolnej komórki otwiera tworzenie rezerwacji z już wstawionym typem i pokojem. Przełącznik „Ceny w komórkach” przestawia siatkę w tryb cenowy: w wolnych komórkach pojawiają się cena i dostępność na każdą datę. Ceny edytuje się nie w siatce, lecz w „Menedżerze cen” — Planner je tylko pokazuje.

„Wolne” to wszystkie pokoje minus zajęte minus blokady: pokój postawiony w blokadzie nie liczy się jako wolny. Jeśli pokój w danych datach potrzebuje nie gość — remont, hydraulika — stawia się blokadę wprost na siatce: Blokady pokoi.